ลมหนาว เดือนธันวาฯแผ่วเบา
เหน็บหนาวแทบขาดใจ
ในห้องเดิมเดิมเงียบเงียบ
คนเดียว
เปลี่ยวเหงาลึกลึกข้างใน
รอแค่ใครบางคน
ที่จากไปนานแล้ว
เมื่อฟ้าครึ้มเมฆฝนหม่นหมอง
ที่นอกหน้าต่างนั้น
ฉันไม่มีแรง จะทำอะไร
ปล่อยฝนโปรยปรายเข้ามา
จะเปียกปอนยังไง
จะต่างกันตรงไหน
ตกจากฟ้า มาตอก มาย้ำ
ให้เจ็บ ให้ช้ำ ทำไม
แค่ไม่มีใครรัก
ก็เจ็บพอแล้ว
จะให้เจ็บกว่านี้ยังไง
จะซ้ำเติมยังไงก็เชิญ
