แกร่งดังเช่นภูผา ใหญ่และสูงเสียดฟ้า
หนึ่งชีวิตคือธรรมดา
กี่รอยแผลยินดีรับมา ในคราที่โลกโหดร้าย
ไม่หลีกหนีไปไหน ไม่เคยคิดหวั่นไหว
ตระหง่านไว้ให้ใครได้ชื่นชม
หนึ่งชีวิตท่ามกลางคลื่นลม มีปะปนดีร้าย...
แต่งเติมสีและสัน ด้วยห่าฝนจากฟ้า
แต่งขอบผาด้วยไฟของเมฆดำ
เปรียบพายุที่โหมกระหน่ำ ดังปลายพู่กันสั่นไหว
ความโหดร้ายวันนี้ เจ็บและช้ำคราวนี้