ยังจำเมื่อครั้งที่เรา เจอกันเธอจำได้ไหม
วันนั้นดอกไม้แย้มบาน กลิ่นไออบอวลไม่จางหาย
ละอองเกสรพร่างพราว เมื่อคราวที่ลมพัดผ่านมา
วันนั้นที่ฉันพบเธอ เธอยังจำมันได้ไหม
เก็บมันเอาไว้ข้างใน ในวันที่เราไม่เจอกัน
เมื่อเธอและฉันต้องไกล ต่างเดินออกมาไม่กลับไป
จากสวนแห่งกาลนิรันดร์ ที่ที่เวลาไม่เคลื่อนไหว
ในดินแดนสนธยา ที่ไม่มีใครได้ข้ามไป
จากนั้นผ่านไปแสนนาน เนิ่นนานจนฉันเริ่มเข้าใจ
สิ่งใดที่ไม่สำคัญ จะมีความหมายเมื่อจากกัน
