มองตัวเอง ในกระจกร้าว..เมื่อไหร่
ในดวงตาฟ้องว่าเจ็บลึก เท่าไหร่
ไม่เคยจะร้องให้ใครได้ยิน
รับเองทุกสิ่งทุกอย่าง
หากมันจะเลวจะร้าย อดและทนซะอย่าง
ใจมันคอยนับเริ่มจากศูนย์ถึงสิบ
ใจมันลอยลิบไปไม่รับเรื่องราว
หากจะฝืนไม่ยอมจบลง
ก็คงได้แต่ปวดร้าว
บอกตัวเองว่าเราจงทนเข้าไว้
แม้...แม้มันเจ็บลึกสักเท่าไหร่
แผล...รักมันบาดลึกสักเท่าไหร่
ข่มใจไม่จำ..รอยร้าวที่ใคร
นั้นฝากไว้
อดและทนไม่อาจบอกใครใคร
อดและทนไม่เอ่ยปากจนตาย
มองตัวเองรู้ว่าเจ็บลึกเท่าไหร่
ใจเราคงเหมือนกระจกร้าวบานใหญ่