กระดาษสีขาว ปากกาสีชมพู

กระดาษสีขาวเขียนด้วยปากกาสีชมพู กับซองใบเดิมที่ดูคุ้นเคยเป็นอย่างดี ส่งมาทุกครั้งมีคำว่ารัก.... ให้ฉันได้นอนฝันดี แต่อยู่ดีๆ ดูหมือนเธอจะห่างหายไป ส่งข่าวไปถามคิดถึงเหลือเกินที่เธอไกล ส่งไปแค่ไหนไม่เห็นว่าเธอจะตอบกัน แต่ในวันนี้ดีใจเหลือเกิน ได้รับด้วยใจที่สั่น เปิดอ่านอีกครั้ง อยากเจอถ้อยคำที่ดีเหมือนเคย แต่คำที่ฉันได้เจอ แทบอยากจะหยุดหายใจ เธอได้เจอใครที่ใกล้ดีกว่าฉัน เรื่องราวที่สัญญา เธอบอกว่าขอโทษกัน อ่านถึงตรงนั้น น้ำตาก็ไหลไม่รู้ตัว กระดาษสีขาวเขียนด้วยปากกาสีชมพู ที่เคยให้ฉันเธอจะขอมันคืนด้วยไหม ถ้าเธอต้องการ จะคืนให้เธอ แค่ขอให้เธออภัย ที่แผ่นสุดท้ายมันต้องเลอะไปด้วยรอยน้ำตา