ก่อนวันสิ้นโลก

จะเนิ่นนานสักเท่าไหร่

เมื่อเราเจอโลกใหม่

ยังเป็นเธออยู่ในนั้น เสมอไป

ทุ่งดอกไม้ไม่เปล่งสีให้ชวนฝัน

อาจมีวันนั้น

ลมพายุคงจะพัดทุกอย่างให้หายไปในพริบตา

ก็ยอมรับว่ากลัวอยู่เหมือนกัน

แต่ฉันนั้นก็รู้ว่าคงมีสักวัน

ที่ตอนอวสานมาถึงและเราต้องลา

ฉันคงจะไม่เสียดาย

หากวันที่มันวุ่นวายจะหมดไป

เท่านี้ที่ฉันอยากขอ

โลกสิ้นไปใจฉันยังมีเธอเท่านั้น

แม้เหลือเพียงความเงียบงันว่างเปล่า

จะเนิ่นนานสักเท่าไหร่

เมื่อเราเจอโลกใหม่

ยังเป็นเธออยู่ในนั้น เสมอไป

กอดฉันไว้ จนกว่าฟ้าจมดิน

กอดฉันไว้ จนหมดลมหายใจ

อธิษฐานให้พรุ่งนี้ได้ฟื้นมาเพื่อได้พบและได้เจอกัน

แต่ไม่รู้จะมีวันนั้นหรือเปล่า?

จะเฝ้ารอเพื่อพบเธอที่ขอบฟ้า

กอดฉันไว้ จนกว่าฟ้าจมดิน

กอดฉันไว้ จนหมดลมหายใจ

อธิษฐานให้พรุ่งนี้ได้ฟื้นมาเพื่อได้พบและได้เจอกัน

แต่ไม่รู้จะมีวันนั้นหรือเปล่า?