จิตใจมืดมน ดั่งคนที่ต้องมนตร์
ลุ่มหลงเล่ห์กล ที่เธอได้ฝากไว้
เธอครอบงำฉันไว้ มันกัดกินในใจ
ให้ดำดิ่งลงไป ไม่ให้หลุดไปจากภาพเธอ
ไม่อาจฟื้น ตื่นจากฝัน ติดอยู่กับภาพเธอ
ยังคร่ำครวญ ยังพร่ำเพ้อ ใจยัง(มัน)คิดถึงเพียงเธอ
แม้ว่าไม่มีเธออยู่ ยังละเมอว่า ฉันยังคงมีเธออยู่...แต่ไม่รู้ที่ใด
เหมือนโดนผีอำ ลุกยืนไม่ไหว
ไม่รู้แค่ไหน จะตื่นจากฝันร้าย
เธอครอบงำฉันไว้ มันกัดกินในใจ
