เมื่อไหร่สายลมพัดผ่าน
มองเห็นเมฆลอยเกลื่อนฟ้า
บ่อยบ่อยที่ใจ
อยากเป็นเมฆจางตา
ลอยไปสุดขอบฟ้าไกล
บางที เป็นเมฆคงสุขใจ
เมื่อไหร่ฝนซาฟ้าสร่าง
มีรุ้งหลากสีสดใส
บ่อยบ่อยที่เคย
อยากเป็นรุ้งพร่างพราย
เพียงได้เกิดเป็นละออง
ใครใครได้เห็นก็อยากมอง
แต่ฉันเป็นหญ้าต้นหนึ่ง
ที่คงไม่มีผู้คนมาสนใจ
ที่ฉันนั้นทำอยู่ ก็คือฝัน
ก็เหมือนหญ้าต้นหนึ่ง
ไม่เคยหวังจะได้เป็นคนสำคัญ
แค่ขอใครสักคนหนึ่ง
