นั่งฟังเรื่องราว ที่ดูงดงามผ่านคราบน้ำตา
คงถึงเวลาที่ต้องร่ำลา แม้ว่ายังรักเธออยู่
รัก ทำไมช่างแสนงดงามและทรมานอย่างนี้
คงจะมีวิธีที่ทำให้เรากลับเป็นเหมือนก่อน
แต่ยิ่งฝืนเท่าไรก็ยิ่งต้องเก็บไว้
ให้เป็นจินตนาการ ที่สวยที่สุด ให้เป็นฝันที่ไม่มีวันจะเลือนหาย
ให้เป็นจินตนาการ ที่เธอและฉัน ยังคงรักกัน
แม้ความจริงจะไม่มีเธออีกแล้ว
ก็เพิ่งเข้าใจ เจ้าความรักเอย สวยงามแค่ไหน
