วันที่สองเรานั้น ได้รักกัน ดุจดั่งความฝันล่องลอย กลางดอกไม้
และวันเวลานั้นพาเรา ให้แยกทาง และต้องปล่อยวางความรู้สึก อันโหดร้าย
ความเจ็บช้ำนั้นรุนแรงเกินจะเก็บไว้ หากอยู่ในใจฉันคงทุกข์ทน รวดร้าว ตลอดไป
*ตราบที่ลมหายใจยังอยู่ จะเรียนรู้ความเจ็บปวด รวดร้าวที่มันผ่านเข้ามา
ตราบที่ลมหายใจยังมี ปลดปล่อยสิ่งนี้ ให้พ้นไป ให้มันลบเลือนไปจากใจ
หากความรักนั้นคือ ความเจ็บปวด หากความรักนั้นคือ ความเศร้าใจ
หากว่าฉันนั้นได้ เรียนรู้ข้างใน ปล่อยมันไป ให้มันเป็นความฝัน
รักที่ร้าวนั้นเกินจะเก็บกดมันไว้ หากไม่มีจิตใจก็คงไม่มี ความหมาย อีกต่อไป *
ตราบที่ลมหายใจยังอยู่ จะเรียนรู้ความเจ็บปวด รวดร้าวที่มันผ่านเข้ามา
