ที่ตรงนี้ช่างเหน็บหนาว
เมื่อเจอเรื่องราว
ที่ต้องสูญเสียบางอย่าง
ที่เคยมีแต่มันหาย
ทำให้ชีวิตไร้ซึ่งความหมาย โว้ว....
สายลมแห่งกาลเวลา
ที่เคยพัดใครต่อใคร
มันบังเอิญพัดเธอพรากจาก
ฉันไป
อยากจะถามเหลือเกิน
ดวงตะวันสีทองเจ้าเอย
เจ้าเคยคิดถึงจันทร์บ้างไหม
เมื่อยามที่คนรักนั้นต้องไกลห่าง
พอจะมีวิธีแบบไหน
ที่ทำให้ใจไม่ต้องทนทรมาน
เมื่อยามที่ความคิดถึง
มันคอยกัดกินหัวใจ
เฝ้ารอคอยด้วยความหวัง
