ดวงตะวัน ลับทิวแมกไม้
ใจพี่ก็หาย หายลับไปกับตะวัน
สิ้นแสงสูรย์ อาดูร โศกศัลย์
ทิวาลับเหล่า พลัน
เหมือนดังมีดบั่นหัวใจ
..คอยละเมอ เพ้อว่าเธอนั้น
ยังเป็นมิ่งขวัญ ขวัญชู้คู่ฤทัย
สวาทยังหวาน ฝังจำติดใจ
มิแรมนิราศไกล
ฝังใจอยู่ชั่วนิรันดร์
..รักเจ้าเอ๋ย รักเคยสมปราถนา
ลับไปไม่หวนคืนมา
สุดใขว่คว้ามาแนบขวัญ
วิมานที่หวัง
พังทลายลงสูญพลัน
เหลือเพียงทราก นั้น
ดังทาสทรมาน
..ยามราตรีนี้พี่ยิ่งหมอง