ทุกเช้าที่ฉันจะต้องตื่น
แล้วคิดว่าเธอจะเป็นเช่นไร
เสียไปเกือบครึ่งชั่วโมง
ทุกเช้า
อาบน้ำ แต่งตัว
ถึงค่อยคลาย
และค่อยค่อยได้ลืมเธอไป
ไปทำอะไร
เช่นเดียวกับคนอื่นเขา
เป็นแบบนี้อย่างเดิมทุกวัน
ก็เหมือนอย่างเดิมทุกวัน
ภาพเก่าซ้ำซ้ำ
เรื่องราวซ้ำซ้ำ
ก็วนเวียนอยู่ตรงนั้น
มันไม่หายไม่ลืมสักที
ถ้าเผลอต้องมาทุกที
มันแปลก แปลกที่หัวใจ
ที่ถึงแม้จะช้ำยังไง
ก็ไม่อยากลืม
