จากหนึ่งถึงร้อย
รอยทางของฝัน
เธอเองและฉัน
ต่างเดินได้ไม่ไกล
หกเจ็ดแปดก้าว
เราเดินไม่ไหว
โซเซล้มไป
เป็นศูนย์ที่จุดเดิม
ทั้งทุกข์และท้อ
ร้องไห้ เดียวดายเหมือนกัน
ไม่รู้จะเริ่มอีกที ตรงไหน
ถามเธอ ว่าจะลอง
นับหนึ่ง ด้วยกันไหม
ลุกขึ้นอีกครั้ง
แล้วเดินไปเคียงกัน
ฉันเดินไปกับเธอ
แล้วเธอไปกับฉัน
อย่างนี้ ก็ไม่หวั่น
ก้าวกันไปให้ถึง หนึ่งร้อย