ปลอบเธอแล้วใจฉันก็หาย
ฉันรู้เดี๋ยวเธอก็ไป
แหละปล่อยให้ตัวฉัน
อยู่กับตัวเอง เหมือนเดิม
ตาคู่เดิม ที่นองด้วยน้ำตา
คำพูดจาสะอื้นเบาเบา
เดินสั่นเทาเข้ามา
ซบตรงหัวไหล่
เธอที่ดูบอบบาง เหลือเกิน
ต้องทนแบกอะไรมากมาย
ฉันทำได้ก็คือปลอบโยน
เหมือนเก่า
เห็นว่าเธอต้องทรมานเพียงไหน
ฉันยิ่งเจ็บยิ่งทรมานกว่านั้น
เพราะว่าใจข้างใน
มันยังผูกพัน และห่วงใย
ปลอบเธอแล้วใจฉันก็หาย
สักเดี๋ยวเธอคงจะไป