เนื้อเพลง · Lyrics
เกิดเป็นคนบนดอย
มีเมฆล่องลอยบนฟ้า
เจอะแต่น้ำกับป่าทุกวัน
บ่ มีแสงมีสีมีแต่ทีวีหนึ่งอัน
ชีวิตมัน บ่ เกยวุ่นวาย
อ้ายเป็นคนเมืองไกล
ช่างศิวิไลหนักหนา
ฟังกำอู้ กำจา ชื่นใจ
บอกจะปิ๊กมาหา
จะพาไปเที่ยวเมืองใต้
น้องก็รอแต่อ้ายเรื่อยมา
สัญญาว่าจะมารับ
แต่อ้ายก็ลับไปกับสัญญา
เป็นปี บ่ เกยเห็นหน้า
ใครหนอจะพาไปแอ่วทะเล
คนคอยก็ยังคอยหาย
คอยอ้ายด้วยใจว้าเหว่
คนไกลหัวใจโลเล
