ฝน

อยากจะลืมใครสักคน เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพลิ้วมาสายน้ำที่ร่วงหล่นปนเคล้าหยาดน้ำตา กลับไปคิดถึงคราแรกที่เราพบกัน มรสุมที่หากสีทองอนำเราสองให้ปองรักกัน ฟ้าคำรามเธอกลัวตัวของเราหนาวสั่น สื่อดวงตาสัมพันธ์อบอุ่นพลันสองเรา ความรักเราเคยสดชื่นแล้วใยแปรเป็นอื่น เหลือแต่ความขื่นขมระทมเมื่อลมพายุหอบฝนมา เธอไม่ยอมบอกเหตุผลใดใด ปล่อยฉันไว้กลางฝน มาบัดนี้ยามฟ้าสีหม่น ราวกับดลให้ตรมฤทัย รู้เป็นเพียงอากาศแต่ไม่อาจห้ามใจ อยากมีเธอชิดใกล้แต่เธอคงไม่คืน อยากจะลืมใครสักคน เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพลิ้วมา สายน้ำที่ร่วงหล่นปนเคล้าหยาดน้ำตา กลับไปคิดถึงคราที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป