เนื้อเพลง · Lyrics
เขตฤดูฝนพรำ
ตกกระหน่ำเสียจนพร่างพราว
ฝนก็พรมซ้ำลมก็หนาว
ยิ่ง คิดสาวเปลี่ยวใจ
ยามเมื่อสายฝนพรำลงมา
ท้องฟ้าคงมัวและมืดไป
มองแล้วเรายิ่งเศร้าฤทัย
ยามหนาวไม่มีใครประคอง
ครวญคร่ำพร่ำบ่น
ยามเมื่อฝนพร่างพราว
จิตยิ่งผ่าวนึกถึงคู่ครอง
ครั้นเมื่อเราเคล้าคู่อยู่สอง
ไม่มีจิตหม่นหมองเลย
ลมยิ่งหนาวสาวก็ยิ่งตรม
ขื่นขมระทมไร้คู่เชย
ครวญถึงคำที่ร่ำภิเปรย
เธอได้เคยรำพันจากใจ
ถึงแม้จะมี ผ้าห่ม
