มองฟ้าครึ้ม อยู่บนถนน
มีเม็ดฝน ที่ร่วงมา
ดูผู้คน สับสนวุ่นวาย
ไม่เห็นมีใครมองมา
เคยคิดคิด จะลองสักครั้ง
อยากชวนคน อยู่ข้างทาง
ใครสักคน ที่ไม่รู้จัก
แค่ขอเป็นคนร่วมทาง
ตอนเย็นเย็นทุกวัน
แอบมีฝนในใจทุกวัน
หมดเวลาทำงานคงทำให้ว่างเกินไป
จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี
ไม่มีที่ไปจากนี้
ที่เดิมไม่มีอีกแล้ว
ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
จากตรงนี้ก็ยังไม่รู้จะไปไหนดี
ทุกวันก็เป็นอย่างนี้
และคงจะเป็นอย่างนี้