ทศพล หิมพานต์ - พระรถเมรี (แหล่เมรี)
สุริยาเลื่อนลาลับ สุดจะคณานับ เนิ่นนานปี
ณ ริมฝั่งมหานที พระรถเมรี ต่างเศร้าใจ
สำเนียงน้องร่ำร้องว่า โอ่โอ๋กรรมมาแต่ปางไหน
อยู่หลัดหลัดก็มาพลัดพรากไป โอ้แม่พวงมาลัย กลุ้มอุรา
เคยถนอมหอมระรื่น จากไปเป็นอื่น เสียแล้วหนา
เมรีหมดหวัง ก็ต้องนั่งโศกา ฟูมฟายน้ำตา หลั่งไหลนอง
โฉมยุพิณสิ้นนารี ทุบอกชกตี ปากร่ำร้อง
ว่าภัสดาไม่หันหน้ามามอง รักหลุดลอยละล่องลอยไป
พระรถตอบถ้อย น่าน้อยใจนัก เมรีเป็นยักษ์ล่ะพี่จะอยู่ไที่ไหน