เนื้อเพลง · Lyrics
พี่ บุญน้อยต้องคล้อยจากจร
ถึง พี่ มา ก่อน ก็ไม่ มี หวัง
พี่ คงโง่งมเหมือนงั่ง
เขามาทีหลัง เขายังคว้าเจ้าไปชม
พี่ มัวเหนียมเจียมแม้ถ้อยคำ
รู้ ตัว ว่า ต่ำ จึงช้ำไม่สม
กล้ำ กลืนฝืนใจเหลือข่ม หน้าชื่นอกตรม
ต้องมาขื่นขมแต่เดียวเปลี่ยวกาย
บุญ พี่ ถึงมี แต่ก็น้อยเต็มที
วิมานรักพี่จึงร้างกลับกลาย
มัวนิ่ง มัวนึกเหนียมอาย
กว่าจะแก้ก็สาย สุดจะหมาย ปองมั่น
พี่ บุญน้อยต้องคล้อยจากลา
ขืนอยู่เห็นหน้า ยิ่งพาโศกศัลย์
บาป กรรมที่ทำหรือนั่น
รักใครใฝ่ฝัน ต้องมามีอันพ่ายแพ้แก่เขา
..บุญ พี่ ถึงมี แต่ก็น้อยเต็มที่
