ฟ้าสีครามกับความเป็นจริง

ไม่อยากจะรั้งเธอ เพราะรู้ฉันดีไม่พอ

ให้รักเธอมากแค่ไหน ทุ่มให้เธอเท่าไร ฉันเอาแต่ใจไม่ได้

ทำได้เพียงแค่คิด ถ้าได้คบจะเป็นอย่างไร

แต่คิดไปก็เท่านั้น ชีวิตฉันเพียงวัน ๆ มันคาดเดาไม่ได้

คงถูกแล้วที่เธอไม่ไปกับฉัน

ยอมปล่อยมือเพื่อมองเธอเดินไปในเส้นทางที่เธอฝัน

จะปล่อยให้เธอนั้นสวยงาม ดั่งขอบฟ้าสีคราม

แม้ฉันไม่ได้ครอบครอง แต่ขอให้ฉันได้นั่งมองเธอที่เดิมใต้ขอบฟ้าแสนไกล

อย่างน้อยเราก็ได้รู้จัก รักสวยงามรสชาติเป็นอย่างไร