รัก..คำนี้มันตายจากหัวใจ
ตั้งแต่วันนั้นที่เธอคนดีจากฉันไป
ไม่ว่าใครจะเดินเข้ามา ฉันก็ไม่เคยหวั่นไหว..จนเหมือนเป็นคน คนที่ไร้หัวใจ
แต่เธอ..คนนี้ที่ยืนนอกสายตา
เธอคนนี้ที่ฉันไม่ควรจะรักเลย
เปิดประตูในใจเข้ามา..หัวใจที่มันอยู่เฉย..ในทุกวัน มันคิดถึงเธอ
(*)เกิดอาการสับสนในใจไม่อยากจะแพ้ให้เธอคนนี้..เกิดอาการอึดอัดในใจเมื่อเธอหายไปทุกที
ยิ่งโกรธยิ่งแค้น ยิ่งตอกยิ่งย้ำ ยิ่งทำให้เธอเสียใจ..ยิ่งโกรธยิ่งคิด ยิ่งเกลียดยิ่งรัก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
ยิ่งโกรธยิ่งแค้น ยิ่งตอกยิ่งย้ำว่าฉันต้องการอะไร..ต้องหนีจากเธอให้ห่าง หรือ มันต้องการมีเธอข้างกาย