ยิ่งใกล้กันยิ่งกลั้นใจ

ทุกครั้งที่เจอเขา ก็ยังต้องฝืนใจ

ทนเก็บความรู้สึกไว้ข้างในทุกที

ไม่กล้าสบตาเขา เมื่อเราก็รู้ดี

ในลมที่หายใจแต่ละที

ยังมีเขาอยู่ตรงทุกที่ในใจ

ยิ่งใกล้กัน ก็ยิ่งต้องกลั้นใจ

ซ่อนไว้ทุกความไหวหวั่น

ห้ามเท่าไรใจก็สั่น

แค่พบกัน แทบหยุดหายใจ

ยิ่งใกล้กัน ก็ยิ่งต้องกล้ำกลืน

จะฝืนผ่านไปได้ไหม

น้ำตาเอ๋ยได้โปรดเถอะนะอย่าไหล

เก็บเอาไว้ร้องไห้คนเดียว

ทั้งรู้ว่าตัวเขา ก็คงไม่หันมา

มีแต่เราที่เจ็บ เสียน้ำตาเพื่อใคร

ก็รู้ต้องลืมเขา ไม่เห็นหรือเขารักคนใหม่

คงเหลือแต่เราใช่ไหม

ที่มันยังทำใจไม่ไหวจริงๆ