รอ (Ost. แม่นาก)

รู้ว่าเธอจะกลับมาหา แต่ไม่รู้เวลาที่มี มันมากพอให้รอหรือเปล่า

คนที่รอยังรอเหมือนเก่า ยังคงอยู่กับคำว่าเรา แม้ได้กอดแค่ความว่างเปล่ามานานเท่าใด

บางที บางคืนก็ยังไหวหวั่น ว่าจะผ่านไปวันพรุ่งนี้ยังไง

คนไปไม่รู้ คนอยู่ต้องทนอ้างว้างลำพังอย่างไร

ความเหงา มันบาดจนความหวังฉันกำลังจะตาย

คิดถึงเธอ โปรดกลับมาเจอซักครั้ง ยืนยันว่าวันเวลาที่ห่าง เธอยังไม่เคยลืมไป

อยากให้เธอรู้ คนอยู่ต้องทนอ้างว้างลำพังอย่างไร

มันท้อ มันเหนื่อยแต่รอแม้ฉันกำลังจะตาย

ทุกคืนวันมันผ่านไปอย่างเชื่องช้า มีคำว่าวันนึงเธอจะมา คอยหล่อเลี้ยงให้หายใจ...ในวันที่รอ

เป็นตายก็รอ