เข็มชี้เวลา
ผ่านมาจนค่อนคืน
ฉันยังยืนเหม่อมองข้างหน้าต่าง
แสงของกลางคืน
ส่องเป็นแนวซีดจาง
และน้ำในตา เอ่อเป็นทางช้าช้า
อยากจะลองโทรหาเธอ
แต่ใจยังหวั่น
ได้แต่วางมันลงไปเหมือนเดิม
อยากกดเบอร์ที่คุ้นเคย
แต่มือยังสั่น
บอกตัวเองมันแค่เพียงความเหงา
แต่ว่าถึงจะได้เจอ
ได้ยินเธออีก
ก็ไม่รู้จะพูดจาว่าอย่างไร
เหตุและผลทุกเรื่องราว
ค้างคาในใจ
สุดจะค้นจะเรียบเรียงถ้อยคำ