นงค์ เชิญยิ้ม - ระอาเมีย
โอ้อนาถวาดซะบาง
โอ้อนาถวาสนา ถึงเวลาพาคะนึง
แม่อีหนู ช่างหูชา ชอบสร้างปัญญาแต่เรื่องขี้หึง
เราเตือนเราว่าก็ทำหน้าบึ้งตึง ผัวนั้นจึง ต้องทนทำใจ
เจ้าโกรธเรื่องไรจึงไล่ผัวเอ็ด จะปฏิเสธก็สุดวิสัย
พอเถียงไม่ขึ้นมันคว้าปืนเหนี่ยวไก
ถ้าขืนอยู่ไป ก็ต้องตายทั้งเป็น
ยังลืมไม่ลง ก็อีตรงตื่นมา กาแฟก็ต้องหาน้ำชาก็ไม่เห็น
ทั้งยาสีฟันหาทุกวันไม่เว้น หายากหาเย็นไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
จะไปทำงานละควานหาถุงเท้า
มันเอาไปเช็ดจานข้าว เช็ดหม้อ เช็ดไห
เสื้อผ้ากลีบยับไม่น่าจับมาใส่
กางเกงนอกกางเกงในวางสุมเป็นตะโพน
กลับบ้านค่ำสามทุ่มกว่าๆ แหละแม่ยืนชี้หน้าด่าจนตีสอง
พอเปิดตู้โชว์เห็นโหลยาดอง มีแต่ฝุ่นละอองลอยเวียนวน