ใฝ่พะวงหลงเฝ้าสาวเจ้าบางปะกง
พางวยงงหลงเก้อ พี่เพ้อหา
โอ้เวรกรรมจำพรากจากไปไกลตา
ในอุราระทมตรมไหม้
เจ้าทำเมินพี่หมอง
โธ่เจ้ามองพี่เหมือนผ้าพันกันเปื้อน
นานก็เลือนล้างไป
ไยมาตัดไมตรี น้องมีแฟนใหม่
ทิ้งชาวนาไร่ไปกับหนุ่มเศรษฐี
น้องลืมเรือบด นั่งรถอร่าม
งามด้วยศักดิ์ศรี ยามพี่ล่องเรือมา
ตามประสาบ้านเรา หาคนงามถามข่าว
มองหาสาวไม่มี
ชี วีแทบขาดรอน
บาง ปะกง?น้ำคงขึ้นขึ้นลงลง
ใจอนงค์ ก็คงเลอะเลือนกะล่อน
ปากน้ำเค็ม ไหลขึ้นก็จืดก็จาง
ใจน้องนาง นับนานเลยจางจากจร