รัตติกาล

คือนี้ ฉันเฝ้ามองตัวเองช้ำ ๆ เพื่อจะตอกย้ำ ว่าฉันต้องเตรียมทำใจ ก็เธอไปแล้ว ไม่มีไม่เหลือใคร ฟากเอาไว้แต่ความว่างเปล่าเดียวดาย ความเหงาเข้ามาเกาะกุมในใจช้า ๆ ไม่อาจไขว่และคว้า ให้รักคืนมาดังเดิม ภาพเงาความหลัง มันย้ำมันซ้ำเติม ภาพเดิมๆ ของเรา มันคอยหลอกหลอน ฉันจะผ่านค่ำคืนที่มันโหดร้าย ที่เดียวดายคืนนี้ไปได้อย่างไร รัตติกาล นานทรมานเหลือเกิน รัตติกาล เดินช้า เหลือเกินคืนนี้ ทุกนาที ที่เคลื่อนผ่านมันนานเกินทนไหว เจ็บปวดในใจ เมื่อเธอไปไกลจากฉัน