รุ่นใหญ่

กี่สิบหนาวแล้วกี่สิบฝน พ้นมากี่ฤดู จากหนุ่มน้อยก็ก้าวมาสู่ วันเลี่ยมทองของวัย

รุ่นหนุ่มรุ่นสาว เรียกเรารุ่นใหญ่ แต่ไม่มีใคร เข้าใจจริง

* แก่ก็เหงายิ่งแก่ยิ่งเหงา เก๋าแต่กร่อยข้างใน เหนื่อยกับงานยังฝันถึงไหล่ ใครให้ยืนซบอิง

เหมือนสุขหัวใจ พร้อมไปทุกสิ่ง แต่ความจริง นะโคตรเหงา

ได้แต่ยืน (ได้แต่ยืน) มองพระจันทร์ (มองพระจันทร์) ทุกคืนดึกดื่นไปยันเช้า

ยิ่งได้เห็น (ยิ่งได้เห็น) ฟ้าที่ไร้ดาว (ฟ้าที่ไร้ดาว) หัวใจเก่าเก่าก็ถอนใจ

อยากมีใครซักคนมาคอยแคร์ ดูแลหัวใจชรา รุ่นนี้คงเหลือเวลา ไม่มากไม่มายเท่าใด

อยากมีใครซักคนมาเคลียคลอ รอเติมเชื้อฟืนให้ไฟ ให้โลกรู้ว่ารุ่นใหญ่ ก็ใจเปลี่ยว

ผ่านชีวิตหนทางที่ยาวไกล หัวใจมันอ่อนมันล้าเกิน ให้เดินคนเดียวมันเหงาเกินไป