เมื่อตะวันอำลา เมื่อฟ้าพลันดับแสงไป
เริ่มจากความเลือนราง สุดท้ายทุกอย่างลับหาย
การเดินทางยังเหลือให้ต้องรอนแรมแต่ไม่รู้เลยจะดีจะร้าย
วินาทีที่ฟ้ามืดลง ชีวิตคงอันตราย
ในความมืดมิด ไม่เห็นสักอย่างรอบกาย
เสียงที่ได้ยินจากหัวใจ มันสั่งให้ฉันลืมตา
ต่อให้มองไม่เห็นอะไร
ได้เรียนรู้ความกลัว ที่แฝงในความมืดมน ( มืดมน )
ได้ซึมซับความจริง ยอมรับในเหตุและผล (จะร้ายดี )