เกิดมาจน
ทุกข์เหลือทนหนอ พลตํารวจ
เรื่องศักดิ์ศรีไม่มี โอ้อวด
พลตํารวจ ผู้น้อยด้อยขั้น
กลุ้มใจนัก ผมหลงรัก
ลูกสาว ผู้การ
เธอเดินผ่าน ป้อมยามทุกวัน
เก็บไปฝันเสีย จนงมงาย
แปลกจริงเออ
ผมรักเธอแล้ว ไม่กล้าบอก
พ่อเธอรู้ กลัวโดนไล่ ออก
กลัวโดนออก เอาเสียง่ายๆ
ได้ แต่ผวา
เรามีค่า แค่เพียงเม็ดทราย
บังอาจรัก ลูกสาว เจ้านาย
โชคจะร้ายแล้ว ซิหนอเรา
อยู่ป้อมยาม ได้แต่มอง
จ้องเธอทุกครา