เบื่อกับความวุ่นวายที่ลอยผ่านมา
แอบเห็นว่าเธอกำลังเหนื่อยล้า
จากความรักที่ไม่เคยได้เรื่องสักคราว
ฉันอยากจะพาเธอหนีไปในที่ของฉัน
โลกที่ไม่มีใครบางคนทำร้ายกัน
ลบเรื่องร้าวลืมเรื่องราวเหล่านั้น
ให้เวลาตัวเองสักวัน ออกไปกับฉันตอนนี้
จับมือฉันไว้ แล้วฉันจะพาเธอไป
ข้ามดินแดนแห่งความเคว้งคว้างกลางหัวใจ
จะไม่มีใครทำร้ายเธอ หนีให้ไกลจากความเสียใจ
ให้รัตติกาล ที่ยังมีดาวร้อยพัน
โอบกอดเธอไว้ว่าเธอไม่เคยอ้างว้าง
เก็บเอาความฝันยัดลงในกระเป๋า
ปล่อยวางหัวใจที่มีแต่เขา
บอกลาเรื่องเศร้าแค่เราเดินก้าวออกไป
และฉันจะพาเธอหนีไปในที่ของฉัน
โลกที่ไม่มีใครบางคนทำร้ายกัน