อยู่คนเดียวไม่เป็น

รู้ตัวว่าขี้เหงา แต่เอาไม่อยู่ ไม่ชินทั้งที่รู้ ว่างเมื่อไรต้องเหงา มันเกลียดอารมณ์แบบนี้ มันเบื่อนาทีว่างเปล่า กาคำว่าเหงาทุกข้อเลย หัวใจมันอ่อนล้า แต่ตาไม่หลับ ที่นอนไม่อยากพับ ยังอยากนอนเฉยเฉย คนโสดก็เป็นอย่างนี้ มันแปลกที่ไม่คุ้นเคย ทำไมต้องเหงาไม่เข้าใจ * หลบไปอยู่ไหนเจ้าความรัก ขอแค่สักคน ช่วยฉันให้พ้นเวลาโหดร้าย ** เติมคำว่าความจริงใจลงในช่องว่าง เขียนคำว่ารักลงบนกึ่งกลางของหัวใจ ลบคำว่าตัวคนเดียวให้มันเลือนหาย ความอ้างว้างเก่าเก่า ถูกแทนด้วยคำว่าเราเรื่อยไป แต่ใครตอบฉันได้ไหม วันใดถึงหาเจอ ผู้คนตั้งเป็นล้าน ต้องการแค่หนึ่ง แต่คนที่ลึกซึ้ง ก็ยังมองไม่เห็น เมื่อไหร่จะมีใครรู้ ว่าอยู่คนเดียวไม่เป็น วันนึงไม่ช้าต้องเหงาตาย (ซ้ำ *, **), (ซ้ำ *, ** 2 Times)