จับเจ่าอยู่คนเดียว
เหลียวมองหาไปทั่ว
รอบข้างก็มืดมัว
แสงสลัวสิ้นดี สิ่งที่เคยเห็น
เห็นเพียงแสงริบหรี่ จิตใจที่เคยดี
ครั้งนี้ สับสน
ช้ำ ช้ำ ลึก ลึกเดียวดาย
และไม่พบเจอ ผู้คน
หลาย หลาย ครั้งเหมือน
ว่าโลกใบนี้ มืดมน
เงียบงัน สำเนียง
ทำไมมองฟ้า ไม่เจอดาว
เวลาที่เขา ไม่อยู่เคียง
ทำไมบนฟ้า จึงมีแค่เพียง
แต่เมฆดำ
ทำไมใจเขา จึงเปลี่ยนไป
ทำไมใจฉัน จึงจดจำ
ทำไมใจฉันจึงมี แต่ความรักนั้น