ก็แต่งตัวงี้เดิมเดิม
ออกจากบ้านที
เสื้อยืด กางเกงยีน ผ้าใบขาว
ที่พกติดตัวเสมอก็คือใจที่เหงา
บางครั้งบางหนมันก็เบื่อ ท้อ ท้อ
ให้เพื่อนช่วยยังไง ก็ไม่หายขาด
ต้อง เพื่อนใจอย่างเดียวแล้ว
ก็ไม่ต้องสวยธรรมดาก็พอแล้ว
แค่ไปกับฉันก็เกินพอ
ได้แต่เดินแค่เพียงคนเดียว
ทั้งเช้า...เย็น
ไม่มีใครมาสนใจ
เมื่อไรกันหนอ
..จะ พบ กับ ใครสักคนที่ฉันรอ
คนที่เข้าใจฉัน
และฉันเข้าใจเธอเปลี่ยนจากเธอและฉัน
เป็นคำว่าเราแทน
คนที่ให้ควงแขนและเรียกว่าเป็นแฟน
