เหม่อมองดวงเดือนที่เข้ามาเตือนใจ
ว่าเธอลาไกล ไม่มีเธอแล้ว
เกลียดกาลเวลาที่มาพรากเธอจากฉันไป
เธอที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ
โอ้ อนิจจา ได้พบเธอเพียงแค่นิทรา
เพราะความเป็นจริงเราต้องลา หนีก็ไม่พ้น
กลิ่นหอมราตรีที่ล่องลอยตามสายลม
ช่างหวานปนขม เพราะว่าเราต้องร้างไกล
ก็มันคิดถึงเหลือเกิน
ยิ่งดึกยิ่งนึกถึงเธอ
โอ้ใจใยความคิดถึงไม่ปรานี