โชคชะตา ใยถึงช่างเย็นชาเกินไปเกินใจอดทน
ใยถึงแกล้งจงใจทำลายให้ล้มให้แพ้กี่หน ไม่ให้หลุดพ้นไป
ทุกข์กระหน่ำ ให้ต้องย่ำบนทางที่โรยด้วยความโหดร้าย
ทำได้แค่ประคองตัวเองให้เดินต่อไหว ฝ่าฟันไปให้ถึงวันนั้น
* เมื่อมรสุมโรยแรงโรยราท้องฟ้าสดใส เมื่อคืนที่มืดมนเลยผ่านไปอย่างใจต้องการ
ขอแค่เช้าของวันใหม่ ที่ไขว่คว้ามาเนิ่นนาน ให้ปิดฉากความร้าวรานได้เสียที
ถ้าเป็นกรรม ถ้าหากฉันทำความเลวใดใดในชาติก่อนนี้
ก็อยากให้การทนทรมานยาวนานที่มี ได้เพียงพอชดใช้สิ่งนั้น
(ซ้ำ *)
