ครวญ

เมื่ออยู่ริมฝั่งชล ฉันยลทุกยามเย็น พักในร่มเงาไม้เอน ฉันมองเห็นนกบินกลับรัง ตะวันใกล้จะลับแล้ว เห็นเรือแจวอยู่ริมฝั่ง เฝ้าแต่ครวญแต่ครวญหาน้ำตาหลั่ง จึงร้องสั่งอาลัย เฝ้าแต่ครวญสั่งคำ แม้เรือ ลอยลำไป พบคนที่เคยซึ้งใจ ขอเรือนำเธอมาให้ที ตะวันใกล้จมแผ่นน้ำ สายชลงาม ดั่งกำมะหยี่ โอ้ว่าดาว ว่าดาวดวงนี้ แสงพลันริบหรี่ คงริบหรี่เช่นเรา