เหมือนควันในอากาศ
ที่มองได้ชัด
แต่พอเอื้อมมือไปสัมผัส
กลับปลิวกระจายหายไป
ก็เหมือนที่ใกล้กับเธอ
ได้ชิดเพียงลมหายใจ
แล้วฉันก็ทำได้เพียงแค่นั้น
ทักทายกันตลอด
ต้องเจอทุกเช้า
แต่ที่เห็นคือภาพเก่าเก่า
ที่ชินและชาทุกวัน
ก็น้อยใจโชคชะตา
อยากใกล้เธอมากกว่านั้น
ฉันย้ำตัวเองเสมอที่เจอะหน้ากัน
ว่าฉันไม่ใช่เจ้าของเธอ
ได้แต่มองอย่างคนไม่มีสิทธิ์
ต้องลืมว่ามีหัวใจ
ปวดร้าวแค่ไหนที่ทำได้แค่มอง
