ชายปลูกดอกไม้

กว้างใหญ่ ไม่รู้เท่าไร ที่ฉันทำไป ทุกๆ วัน ถางพรวนดิน ลงแรงไป ด้วยหวัง มอบให้ใครสักคน ได้รับมันไป เมื่อฉันได้พบเธอ ฉันคงไม่ฝันไป ก็เธอ คือคนๆ นั้น เพราะเธอช่างแสนดีๆ กว่าใคร โปรดเถิด โปรดรับ รับเอาไป *สิ่งเดียวที่ฉัน ทำได้เท่านี้ ที่เธอได้รับคือชีวิตชายคนหนึ่ง ที่ปลูกเอาไว้ จากหยาดเหงื่อฉันเอง เมื่อเธอได้รับไว้ฉันคงสุข (ใจ) เนิ่นนานไม่รู้เท่าไร ที่ฉันเฝ้ารอ เธอทุกคืน นับดาวบนฟ้าเท่าไรไม่รู้ หวังที่จะพบเธอ จะให้มันกับมือ **เมื่อเธอได้รับไป ฉันจะไม่ขอคืน ให้หอมรัญจวนอย่างนั้น ฟุ้งไป ให้ฟุ้งไป ให้หอมอยู่นิรันดร์ โปรดเถิด โปรดรับ รับเอาไป (*, Solo) กว้างใหญ่ ไม่รู้เท่าไร ที่ฉันทำไปทุกๆ วัน ถางพรวนดิน ลงมือปลูกความรัก ให้เธอ จะให้เธอ ก็เพื่อเธอคนเดียว