อ้ายถิ่มหัวใจ เอาไว้อยู่ที่เมืองลาว
หัวใจแล่นนำผู้สาว ตั้งแต่คราว ไปเที่ยวเวียงจันทน์
ไปพ้อคนดี เจ้านั้นมีไมตรีต่อกัน
จึงกลายเป็นสายสัมพันธ์ เข้าใจกัน สัมพันธ์เยื่อใย
สายนิง สายแนน คาดแต่แถน ได้เป็นแฟนนาง
ได้เป็นคนเดินเคียงข้าง ควงแขนนางบ่ทันเท่าใด
แค่เพียงลมกัน อ้ายก็ฝันอยู่เป็นนัย นัย
สาวลาวจึงกำหัวใจ ผู้บ่าวฝั่งไทย เอาไปวังวัง
คิดฮอดแท้ แท้ คิดฮอดแต่แม่ขนตางอน
สาวลาวคีงขาวจองพอน ผู้เกี้ยงคอนลอนคือไข่ในฮัง