ทัดทาน

มีเธอเสมออยู่เคียงใจ รับรู้รับฟังที่เป็นไป ยามมีปัญหายังอุ่นใจ ช่วยกันไขช่วยเป็นเช่นกำลัง ทำหนักให้เบา ยังมีรอยยิ้มแต่ใจหมอง เหมือนดังของสำคัญต้องพรากไป ในใจมันค้านสั่นฤาไหว เพราะจุดหมายที่ไปด้วยจำเป็น เกินใจทัดทาน ยามที่เธอเดินลับตาไป ใจก็หายตามไป สิ่งมาเยือนคล้ายเป็นเพื่อนเก่า เข้ามาแทนโดยไม่ได้เชื้อเชิญ คือความเหงาไม่ตั้งใจ ไม่ตั้งใจ ยังทัดทาน ทุกค่ำคืน ฝากกับความมืดไป กอดเธอไว้อย่าให้ร้าวรอน บอกตะวันที่ทอแสงอ่อน จะร้อนหนาวเย็นห่วงเธอ รักษาตัว ในใจหวิว ๆ ไม่เคยเป็น ทั้งที่เห็นผู้คนก็มากพอ ในตามีน้ำมาคลอ ๆ แล้วยังขอร้องเธอไม่ให้ไป เกินใจทัดทาน เคยแง่งอนกลับไม่ยอมง้อกันสิ่งเหล่านั้นผูกพันมัดใจ จากกันไปเพื่อมากพบใหม่ ใจหายเพราะเป็นห่วงเธอ รักษาตัว