HuBBuB - น้ำตาเทียน
แสงทองจากฟ้าคล้อยลงล่วงลาลับไป
แสงเดือนสุกใสเรืองฟ้าทาท้องแผ่นดิน
สาดส่องทอแสงพาดพาผ่านฟ้าอาจิณ
แม้นฟ้าไม่สิ้นกลิ่นแสงแห่งความเย้ายวน
ครั้นราตรีร้างพร่างพรายพราวเพี้ยงแสงดาว
น้ำค้างเหน็บหนาวไร้แสงสกาวแห่งเดือน
เปลวเทียนดวงน้อยคอยราตรีนี้มาเยือน
มิเคยลืมเลือน หวังเพียงส่องแสงรางเลือน
ให้เขามองเหมือนดังแสงจันทรา
จุดแสงแห่งรัก เพียงเขาหันมอง
หากแต่เจ้าน้ำตารินและไหลหลั่งมา
ให้ราตรีนี้ มีเพียงแสงเทียนผ่านตา
แม้นนานจนน้ำตารินหมดกาย
คงไว้เศษน้ำตาเทียนสิ้นแรงแสงนวล
ไร้ค่าคร่ำครวญฤาแสงส่องงามเทียบจันทร์
เจ้าเทียนหลับไหลดับลงชั่วนิจนิรันดร์
