[Chorus : คิงส์ ชนาวิทย์]
ยังไม่เคยลืมคำสัญญาที่เคยให้ไว้ จะรอเพียงแค่เธอไม่ว่าเป็นภพชาติใด
ต่อให้โชคชะตาจะกั้นเราไกลแค่ไหน ยังเป็นเธอเสมอในทุกๆลมหายใจ ต่อให้ต้องตายก็ยอม
[Verse 1 : PMC]
เมื่อใจเราสองนั้นได้มาผูกพัน มันจึงเหมือนเอาเชือกด้ายมามัดมือแล้วก็ผูกกัน
จิตตกอยู่ในภวังค์ก็เหมือนกับการผูกกรรม ดวงจิตประภัสสร หรือว่าโทษที่รอลงทัณฑ์
แม้คืนวันได้ผันผ่านเป็นอสงไขย ใจยังยึดมั่นถือมั่นมันยังหลงใหล
เวียนว่ายตายเกิดที่คฤหัสถ์ต่างก็สงสัย จะเกิดภพชาติใดจะตามเธอไปไม่ว่าหนไหน
เมื่อเทียนไขได้โดนจุดขึ้นมันย่อมมีแสง เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมันย่อมมีแผล
