ฟ้ายังมีฝน

ฟ้ายามจะมีฝนพรำ

อาจจะช้ำจึงได้พรำฝนมา

ทุกครั้งที่เจ็บใจ

แต่ไม่รู้จะบอกใคร

ก็ร้องไห้ออกมา

ร้องมันออกมาให้พอ

จะไม่ขอใครให้มาเห็นใจ

มิคิดจะจดจำ

เจ็บและช้ำยิ่งกว่าใคร

เมื่อรักมาจากลา

ฟ้า... ฟ้ายังต้องมีฝน

เกิดเป็นคน ต้องมีเสียน้ำตา

ฝน... ฝนร่วงหล่นมาช้าช้า

จากดวงตา จากส่วนลึกในใจ

เหลือเพียงแต่รอยน้ำตา

อีกไม่ช้าคงจะเลือนลบไป

แล้วฝนก็จะซา

กลับเป็นฟ้าที่สดใส

ไม่เหมือนที่ผ่านมา