ไม่อยากจะรั้งเธอ เพราะรู้ฉันดีไม่พอ
ให้รักเธอมากแค่ไหน ทุ่มให้เธอเท่าไร ฉันเอาแต่ใจไม่ได้
ทำได้เพียงแค่คิด ถ้าได้คบจะเป็นอย่างไร
แต่คิดไปก็เท่านั้น ชีวิตฉันเพียงวัน ๆ มันคาดเดาไม่ได้
คงถูกแล้วที่เธอไม่ไปกับฉัน
ยอมปล่อยมือเพื่อมองเธอเดินไปในเส้นทางที่เธอฝัน
จะปล่อยให้เธอนั้นสวยงาม ดั่งขอบฟ้าสีคราม
แม้ฉันไม่ได้ครอบครอง แต่ขอให้ฉันได้นั่งมองเธอที่เดิมใต้ขอบฟ้าแสนไกล
อย่างน้อยเราก็ได้รู้จัก รักสวยงามรสชาติเป็นอย่างไร
