วางหัวใจที่หนัก ลงพื้นดินที่กว้างใหญ่
มองกองไฟ ที่ค่อยๆมอดลงจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
เช่นใจที่ไขว่คว้า ปรารถนาให้ได้มันมาเป็นของตน
ชื่นชมเพียงสักหน ได้สุขล้นในห้วงวังวนเพียงชั่วคราว
เพื่อเศษบางเบาของคำว่าความสุข ที่ไม่เคยรู้ว่ามันจะอยู่นานแค่ไหน
แลกมาทั้งกายและใจ เดินห่างออกไปจากจุดเดิมที่เคยยืน
รู้ไหมมิติที่ศูนย์ มันไม่มีสั้นยาว
ไม่มีลึกว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มันไม่กว้างไม่สูง ไม่มีมุมหลุมใด
ไม่มีแม้ร่างกาย ไม่มีใครทั้งนั้น ไม่มีคืนวัน
