มุมที่ฉันนั่งมองออกไปทุกเช้า
บนเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งทุกวัน
ใครต่อใครเดินผ่านก็ยิ้มให้กัน
ทักและถามทุกข์สุขของฉันอย่างเคย
เช้านี้ฉันไม่อยากทักทายใครเลย
อยากจะค้นคำตอบที่ค้างในใจ
แวดล้อมด้วยคนมากมาย
แต่เพื่อนที่นอนหลับไป
พร้อม...ฉันทุกค่ำคืน
คือ...ความทุกข์ทน
บนที่นอน หันไปก็มีแต่
เพียงความเงียบงันในหัวใจ
ฉันไม่มีใครสักคน
ไม่มีซักคนที่เคียงข้างกัน...
คำว่ารักก็เคยได้ยินหลายครั้ง
คำว่าหวังก็เคยผ่านเข้ามาเยือน
แล้วยิ่งนับวันกลับยิ่งลางยิ่งเลือน
เหมือนว่าฉัน
