ทุกครั้งที่เจอเขา ก็ยังต้องฝืนใจ
ทนเก็บความรู้สึกไว้ข้างในทุกที
ไม่กล้าสบตาเขา เมื่อเราก็รู้ดี
ในลมที่หายใจแต่ละที
ยังมีเขาอยู่ตรงทุกที่ในใจ
ยิ่งใกล้กัน ก็ยิ่งต้องกลั้นใจ
ซ่อนไว้ทุกความไหวหวั่น
ห้ามเท่าไรใจก็สั่น
แค่พบกัน แทบหยุดหายใจ
ยิ่งใกล้กัน ก็ยิ่งต้องกล้ำกลืน
จะฝืนผ่านไปได้ไหม
น้ำตาเอ๋ยได้โปรดเถอะนะอย่าไหล
เก็บเอาไว้ร้องไห้คนเดียว
ทั้งรู้ว่าตัวเขา ก็คงไม่หันมา
มีแต่เราที่เจ็บ เสียน้ำตาเพื่อใคร
ก็รู้ต้องลืมเขา ไม่เห็นหรือเขารักคนใหม่
คงเหลือแต่เราใช่ไหม
ที่มันยังทำใจไม่ไหวจริงๆ
